بادبادکها

2011-09-05T13:05:00.001-07:00

test

2010-12-26T11:10:00.000-08:00

خوب يه دو سه سالی ميشه.. به روز نشدم. اتفاق خاصی نيفتاده .. همون شکل و قيافه و وزن فقط يه مقداری سلوليت اضافه کردم.
هوا وحشتناک سرده.. روزها کوتاهه و ما در مرکزی ترين قسمت استکهلم زندگی ميکنيم.
راستی درسم هم تموم شده و يک سال و نيمه که کار ميکنم. دو هفته ديگه هم در محل جديد کارم دانشگاه سلطنتی صنعتی شروع به کار ميکنم. به قول سويدی ها: ميونی چی داری.. اما نميدونی چی گيرت خواهد اومد.. خدا ميدونه اين دانشگاه همکارهای جديد چی از آب درمياد.

2008-10-05T12:48:00.000-07:00

شده کتابی رو از وسط شروع به خوندن کنید؟

روی راحتی نشسته بودم و لپ تاپم روی پام بود. کنارم نشست و گفت: میدونی وقتی لیندا رفت بخوابه چی پرسید؟ حدس میزدم موضوع چی باشه و گفتم نه
گفت: پرسید'' تعطیلات دیگه چیکار میکنین. ازش پرسیدم پیش ما هستی خوشحالی دخترم. گفت آره''.
بعد از چند ثانیه سکوت نگاه عمیقی بهم کرد و گفت: این برای من خیلی پرمعنی و مهمه. لیندا تو رو خیلی دوست داره.
نگاهش کردم. خیره شدم تو چشمهاش و گم شدم. اشکهام گوله گوله بی اختیار میریخت. خیلی خجالت کشیدم. سرم رو برگردوندم به لپ تاپ و دیگه نگاهش نکدم.
شده گاهی اوقات در اوج خوشبختی احساس کنین یک بغضی مثل غده توی گلوتون گیر کرده؟
شده گاهی اوقات احساس کنین زیادی از حد خوبین ؟

2008-03-29T01:34:00.001-07:00

ما امروز میریم کشتی سواری. کشتی با برنامه ایرانی و فقط مهمان های ایرانی به مناسبت سال نو.
من و دوستم و دوستام و دوستاشون و دوستان اونها و .... خلاصه اکثر ایرانی هایی که میشناسم میان.
کشتی ساعت هفت عصر حرکت میکنه و من شب کار بودم و هنوز هم سر کارم. حول و هوش ساعت یازده ظهر میرم خونه و آماده میشم. غذا هم با خومون درست میکنیم و میبریم. کلی ایرانی بازی. چاره ای نیست زندگی دانشجویی رو باید باهاش ساخت.
تازه من بدتر از اون باید کتاب دفترم رو هم ببرم و از اونجایی که کشتی فردا شش عصر برمیگرده اگه فرصتی یک ساعته پیدا کردم بشینم بخونم.
همه اونهایی که قصد مهاجرت دارن باید بگم که فکر نکنن ما هر روز و شب از این برنامه ها داریم اینجاها؟ نخیر من یک نمونه اش شب و روز سگ دو میزنم واسه درس و دراوردن خرج زندگیم.
به همه اونهایی که در ایران در کنار خانواده هاتون هستین و لااقل جمعه ها در هم جمع میشید یا اگه دلتون گرفت یک دو ساعتی کنار هم هستید حسودی میکنم. قدرشو بدونید

2008-03-02T02:19:00.000-08:00

من عاشق و مست از قلب اروپای شرقی پایتخت زیبای چک اومدم خونه.اگه شما بدونید این پراگ چقدر زیباست.. خرج اضافی برای سفر دوبی نمیکنید.
راستش یک مدتی گفتم اینجا ننویسم. حس نوستالژی دویونه ام میکنه. سخته غربت . منم دلم و تمام خاطراتم تو تهران ریشه دوانده.
کی بود میگفت خونه آدم اونجاست که دلت خوش باشه امه باور کنید من ندیدم آدمی رو که از سوئد تعریف کنه. اینجا همه جور یک مدل دیگه سرده. کوچیکه و آب و هواش همیشه خاکستری.
قابل توجه همه اونهایی که میخوان اینجا بیانن واسه درس خوندن یا زندگی. اینجا به شما با تمام امکانات زندگی افسردگی و دلتنگی عجیبی هدیه میده.
سوئدی ها هم آدمهای مهربونی نیستند. بسته و سیاه و سفیدن.
این رو چند روز پیش همکلاسیم( مطلع هستید که من دوباره میرم دانشگاه. اقتصاد و حسابداری میخونم) میگفت. لیسیا اهل برزیل هست و سالها در کشورش حسابدار بوده وقطعا از همه بیشتر میدونه اگه پرحرفیش رو نادیده بگیریم تجربیات بین المللی داره ولی موقع بحث و کار گروهی که میشه گله میکرد که سوئدی ها سربسته بهش میپرونن که ما از تو بیشتر میدونیم تو از یک کشور در حال توسعه فقیر میایی.

الان بعد از این همه مدت که از شروع ترم میگذره.. من خیلی از بچه های سوئدی کلاس رو نمیشناسم. نمیشه درستشون کرد. این تو خونشونه و باهاش بزرگ شدن. منظورم همین ذهنیت ما و شما هست.

2007-12-06T14:52:00.000-08:00

اگه شما یک تازه راننده بودید که تازگی یک رنو قرمز قراضه خریده و از ماشین هم هیچ حالیش نیست و فقط بلده برونه و به تنهایی کاپوت ماشین رو بالا میزدید و چراغ جلوی ماشینتون رو که سوخته بود عوض میکردید و همه این مراحل رو به تنهایی در پارکینگ منزلتون در مقابل چشم چند مرد آماده به خدمت که لبخندی گوشه لباشون نشسته و منتظرن تا رو برگردونی و بگی ببخشید ممکنه.... انجام میدادید به اندازه من الان خوشحال بودید؟

.

2007-12-03T08:59:00.000-08:00

شعر باز باران با ترانه رو یادتون هست؟
باز باران با ترانه
با گهرهای فراوان می خورد بر بام خانه
.....
اینجا باران نه بو و نه طعم و خاصیتی جز لیز شدن جاده ها نداره. هوا ساعت سه بعد از ظهر تاریک میشه و همه جا خیس و کثیف هست. چند روزه که بی وقفه داره بارون میاد..
مامان شنبه به دیدنم میاد و امسال کریسمس در کنارم هست. می خواهم براش بلیط کنسرت گوگوش بگیرم. اصرار داره که من هم برم اما من از تمامی جشنهای ایرانی فراریم. با نسل دوم ایرانی های اینجا اشتراکی ندارم و سن سالم به نسل اول نمیخورد.
مامان تا بیست و نهم دسامبر پیشم هست و بعد از اون راهی ایران میشه و من راهی بارسلونا با یک دوست بلوند خوشگل سوئدی.
امسال اولین سالی هست که سال نو رو در سرزمین سرد و بی حال اسکاندیناوی نیستم.

2007-10-16T13:23:00.000-07:00

امروز بعد از ظهر مبلهای بزرگی که سفارش داده بودم اومد. فکر نمیکردم اینقدر سنگین باشن. راننده بار هم وقت نداشت کمکم کنه. من موندم و دو تا نشینمن بزرگ و سنگین.
نمیدونستم چی کار باید بکنم و از کی کمک بگیرم. به هر کسی هم زنگ میزدم کم کم دو ساعتی طول میکشید تا بتونه بیاد و کمکم کنه.
رفتم در یکی از آپارتمانهای روبرو رو زدم و گفتم من یک زن تنها هستم که مبلهام تو کوچه مونده و احتیاج به کمک دارم. فکر کنم قیافه ام خیلی درمانده و پریشان بود که سوئدی مهربون و بیچاره که احتمالا تازه از سر کار رسیده بود خونه گفت حتما حتما الان میام.
یک همسایه دیگه هم که فکر کنم هندی یا شاید بنگلادشی بود رو تو کوچه پیدا کردم و شدن دو نفر.
مبلها انقدر بزرگ بودن که موقع آوردنشون در هال آینه دیواری ام افتاد و شکست.
موقع جمع کردن تکه های آینه فکر کردم اگه تهران بودم با اشاره ای کمک میریخت.
قدر در کنار خانواده بودن رو باید دونست. هزار تا دوست خوب و صمیمی هم برام جای خانواده رو نمیگیرن. این رو حالا میفهمم. بعد شش سال زندگی در غربت.

2007-10-07T13:08:00.000-07:00

این اواخر زیادی غرق ایران شدم
دلم میخواد با مشت بکوبم تو دهنش وقتی میگه شنیدم تو ایران مردم با خر و اسب صکص دارن. دلم میخواد خوردت کنم وقتی با حالت تمسخر از احمدی نژاد و بمب اتم و تروریست حرف میزنی. ولی رمقی برام باقی نمونده و فقط نگاه میکنم و دفاع نمیکنم.

گاهی اوقات تو حسرت یک پیاده روی تو یکی از خیابانهای دنج تهران دیونه ام میکنه و حتی یک سفر مجانی به پراگ هم نمیتونه رقابتی برای ارضای این حس دلتنگی کنه. اما وقتی یاد ماشینهای گشت پلیس میافتم تصور دلهره از دستگیری به خاطر بدحجابی مثل آب سردی میمونه که توی سرمای منفی بیست درجه ماه فوریه بریزه روی سرت.

اینجا جدی جدی پاییز شده. استکهلم بی نهایت قشنگ شده و امروز یکی از دوستان یونانی ام میگفت تو استکهلم همه چی هم که داشته باشی باز یک حسی برای خوشبختی کامل کم هست. میگفت اینجا یک جور دیگه سرده و یک مدل دیگه دلگیره.

چند شب پیش زودتر از معمول اومدم خونه و به یاد مامان و عصرهای دلنشین نوجوانی قیمه درست کردم و با قابلمه رفتم آپارتمان عمه روژیتزا و با هم قیمه خوردیم. روژیتزا مثل دختر یچه های عاشق از خوشحالی چشم هاش برق میزد و من رو به شیرینی دارچینی دعوت کرد. با خودم فکر کردم ای کاش یک قنادی یا کافه تریای کوچک در تهران داشتم و عمه روژیتزا قنادم بود. مامان و عمه روژیتزا دوستای خوبی میشدن.

2007-08-26T01:19:00.000-07:00

امریکا کشور تضاد هاست.
فکر نمیکنم کشوری باشه که دو سوم برنامه های تلوزیونی اش طبلیقات رژیم های غذایی, ویدیوهای تمرین های ورزشی و داروهای لاغری باشه ودر عین حال تعداد آدمهایی که از چاقی رنج میبرن به حدی هست که وقتی برای اولین بار به این کشور مسافرت میکنی از دیدن آدمهای بالای صد کیلو که شبیه یک توپ خیلی خیلی بزرگ هستن تعجب کنی. از طرقی هیچ جای اروپا اینقدر آدم دونده و در حال ورزش در خیابانها در ساعتهای متفاوت شبانه روز ندیده بودم.

تلوزیون امریکا هم یک جورایی شبیه تلوزیون ایران شسته و سانسور شده شبانه روز در حال شستوشی مغزی بیینده هاست. صحنه هایی که از عراق نشون میدن گزارش از پیشرفت و پیروزی سربازان امریکایی هست و هیچ جا هیچ صحنه ای از ده ها عراقی که روزانه در ناآرامهی ها بمب گذاری ها میمیرند نمیبینی. از هر پنج کانال تلوزیون یک کانال برنامه مذهبی داره. مدام کشیش و کلیسا و دعا و آهنگ های مذهبی میبینی و میشنوی. امریکایی ها عجیب مذهبی هستن.

از خیلی جهت های دیگه امریکا شبیه ایران هست. اگه انسانی از گشنگی در حال مرگ باشه.. راحت میمره. بیمه اجتماعی و مجانی وجود نداره. بازنشستگی اجتماعی هم وجود نداره. از روزی که شروع به کار میکنی باید خودت برای بازنشستگی ات پس انداز کنی. در حالی که مردم در خیلی از شهر ها حتی سی درصد مالیات میدن که تقریبا برابر سوئد هست.

اما از یک جهت امریکایی ها با خیلی از مردم کشورهایی که من دیدم فرق میکنن و اون این هست که اکثر آدمهایی که چشمت تو چشمشون میافته لبحند به لب دارند و خوش برخوردن. اگه کمک احتیاج داشته باشی با کمال میل قدم پیش میذارن و اصولا خوش مشرب هستن. لااقل در مقایسه با ایرانی ها و سوئدی ها.

خیلی چیزها هم در امریکا غیر قابل پیش بینی هست. وقتی وارد فرودگاه شیکاگو شدم خودم رو برای بازجویی طولانی در پاس کنترل کردم. چون با وجود پاس سوئدی محل تولدم تهران درج شده بود. مامور کنترل یک نگاهی بهم کرد و عکسی ازم گرفت و بعد از چند تا سوال خیلی معمولی در حالی که بیشتر از دو دقیقه هم نگذشته بود خوش آمد گفت و آرزوی اقامت خوشی برام کرد.
خوش شانس بودم یا مامور فرودگاه از بوی عطرم خوشش اومده بود؟

2007-07-23T09:22:00.000-07:00

رژیم و مذهبیون ایران الان چه احساسی از دیدن خانم محجبه رئیس جمهور جدید ترکیه دارند؟ خوشحالن؟ فکر کنم نمونه مثال خوبی باشه برای معلمان دانش آموزان دختر سال تحصیلی جدید.

دارم میرم شیکاگو و احتمالا نیویورک اگه پولهام برسه. کسی از اون طرف هست یک کم منو راهنمایی و کمک کنه؟
کاش من هم از این وبلاگ نویس معروف ها بودم و همه جای دنیا دوست و آشنا داشتم.

2007-05-23T14:30:00.000-07:00

می گفتم اگه همه دختران و زنان تهرانی که به حجاب تحمیلی اعتراض دارن با یه حرکت اعتراضی بی حجاب بیان خیابون چی میشه؟ یعنی زورشون میرسه همه رو ببرن؟
میگفت: دلت خوشه ها. همه رو میبندن به آب جوش فشار قوی یا تیراندازی. از بالا هم حکم جهاد و مبارزه با فساد میاد و عده ای هم در شهر خودشون برای جهاد در راه خدا و مبارزه با شیطان آماده در صحنه میشن.
آب جوش با فشار قوی. تیراندازی. جهاد...
میگفت بنزین گرون شده و مسافر کش ها با مردم سر کرایه بحث میکنن و دعوا. هیچی کدوم هم مقصر نیستند و هیچ کدوم هم زیر بار حرف مقابل نمیرن.
سرم سوت میکشه. سرم گیج میره.

2007-05-22T02:59:00.000-07:00

خواهران! برادران! انسانهای آزاده! همیهنان گرامی!

فراخوان عمومی برای محکوم کردن توحش

.

2007-05-03T12:17:00.000-07:00

روز جهانی آزادی بیان گرامی باد.
یاد همه زندانی های سیاسی دانشجویان و زنان و مدافعین حقوق انسانی که به خاطر عدم آزادی بیان در زندان یا خوابگاه ابدی به سر میبرند گرامی باد.
از وقایع اخیر که تو ایران اتفاق افتاده انقدر عصبانی ام که نمیتونم چیزی راجع بهش بنویسم. احساس میکنم از فشار روانی و زور عصبانیت از دستهام از شدت گرما آتیش بلند میشه.

2007-04-30T13:48:00.000-07:00

امشب وایکینگهای سوئد در آخرین شب ماه آوریل در جشنی شبیه همان چهارشنبه سوری خودمان به استقبال ماه مه و تابستان میروند.
صدای آواز و رقص از لابلای درزهای پنجره می آید.
مامان امشب بستری شد و فردا عمل میشود.
امشب من قرداد اجاره یکی از اتاقهایم را با مستاجر جدیدم نوشتم.
امشب آخرین شب ماه آوریل!
از وقتی این مشکلات درهم برایمان پیش آمد احساس میکنم روابط خانوادگیمان محکمتر شده. صبرمان هم بیشتر. همه به هم روحیه میدهیم. هوای هم را بیشتر از قبل داریم. دست من البته کوتاهتر هست و فقط تماس تلفنی دارم.
بعضی اتفاقها باید در زندگی بیافتد تا نادیده شده ها را ببینیم. بعضی چیزها را باید از دست داد تا قدر خیلی چیزهای دیگر را دانست. بعضی پولها باید بود. بعضی روزها باید سپری شود.
زمانی من مبلغ خیلی زیادی را هزینه یک رابطه پوچ کردم. دوستی در لابلای دلداری هایش گفت که بعضی پولها باید برود. پول میاد و میرود.
حالا به حرفش رسیدم. نه فقط پول بلکه ما آدمها هم میاییم و میرویم. تجربه و صبر ثمره اش میشود.
مستاجر جدیدم که قبلا هم صاحبخانه ایرانی داشته دو رگه سوئدی انگلیسی است. دختر خوب وآرامی است. اول ماه ژوئن به خانه ام اساس کشی میکند.

2007-04-30T13:15:00.000-07:00

اتوبوسی که به سمت سفارت ایران میرفت مسافر زن و دختر ده دوازده ساله ای داشت با پوششی شبیه محجبه های لبنانی. فکر کردم شاید از عراقی های مقیم ایران هست که به سمت سفارت میرود و یا شاید از همسران آقایون سفارتی.
سفارت را اینبار دستی به سر و رویش کشیده بودند و تازه شده بود شبیه ادارات پیش پا افتاده دولتی داخل ایران. همیشه فکر میکردم که این سفارت زشت و کثیف با آن صندلی های زشت آهنی و هوای خفه و اتاق کوچک و زشتتش چه تاثیری در ذهن سوئدی ها ی احتمالا راهی ایران میگذارد. یاد آن روزهای سختی میافتم که هر روز راهی سفارت میشدم برای کارم و یاد آن دو سوئدی با لباسهای کار ساختمان که آن روزها در سفارت دیدم و هرگز فکر نمیکرئم که آن دو بخت برگشته به همچین سرنوشتی دچار شوند.
مردی از اتاقهای سفارت بیرون آمد و با آن خانم مشغول صحبت شد. نمیدانم چرا در راهروی سفارت ولی در بین آن هم همه توجه ام و جلب شد و به حرفهایشان گوش دادم.
زن میگفت که طلاق سوئدی گرفته و طلاق ایرانی را نمیدهد. بارها و بارها اقدام کردم ولی طلاق نمیدهد.
مرد پرسید: اقامت سوئدی دارید؟ زن جواب داد بله هم خودم هم دخترم.
مرد نگاهی به دختر انداخت و گفت خانم طبق قوانین ایران ایشان میتوانند هم خروج شما را ببندند هم دخترتان را. من میتوانم از اینجا نگاه کنم که اقدام کرده یا نه اما اگه نکرده باشه هر لحظه میتواند اینکار را بکند آنوقت شما باید از ایران اقدام کنید و آنجا اسیر کارهای دارای و لغو رای میشوید.
زن جواب داد که مرد تهدید کرده خروج دختر را میبندد و دختر را با خودش به ایران میبرد.
مرد نگاهی به دختر کرد و پرسید سفرتان کی هست؟ زن جواب داد دوازده خرداد.
مرد دوباره نگاهی به دختر انداخت و گفت اینجا صبر کنید تا من بیام.
مرد بعد از ده دقیقه برگشت و گفت: خانم اقدام نکرده ولی... ببین خانم شما راه را از اول اشتباه رفتی. چرا طلاق گرفتی؟
زن گفت: من را خیلی اذیت کرده آقا. خیلی اذیت کرده. و جمله خیلی اذیت کرده را چند بار تکرار کرد.
دختر به مادرش نگاه کرد روسریشت را درست کرد و گفت مامان من باهاش نمیرم. من نمیرم ایران.
مرد نگاهی به دختر کرد سری تکان داد و گفت خانم بیایید تو اتاق .
مرد و زن و دختر رفتند و من هم باید میرفتم.
از آن روز تابحال همه اش در این فکرم که چرا جلو نرفتم و از زن خواهش نکردم که به ایران نرود.
زن نباید به ایران برود.

2007-04-12T10:02:00.000-07:00

مامان رفته بیمارستان برای درآوردن رحمش
گفتن باید اجازه شوهرت باشه.
گفته شوهرم نیست. گفته پس اگه پسر بزرگ داری اجازه کتبی اون باید باشه.
مامان هم دعواش شده و فریاد زده آخه من به پسری که از این رحم زاییدمش برم بگم اجازه میدی من رحمم را دربیارم؟

آخه گوسفندی تا چه حد؟ تا کی؟ شنیده بودیم در ایران زن جزو دارایی شوهرش محصوب میشه ولی انگاری جدیدا زن خانواده دارایی تک تک مردان فامیل هست.
خدایا شکرت که دارایی هیچ مردی نیستم..

2007-04-10T21:40:00.000-07:00

امروز از اون صبحهایی هست که با گلو درد از خواب پا میشم.
مامان دیشب حالش بد شده و با خواهرم رفته دکتر. دکتر گفته فشارش خیلی بالاست و وضعیتش خطرناکه. انگار این وسط این فقط کم بود که اضافه شد.
تمام روز رو باید دنبال کار پلیس و شکایت از یک شرکت کلاه بردار باشم.
امیدوارم فقط دوام بیارم و به اعصابم مسلط.

2007-04-10T09:46:00.000-07:00

وقتی مامان تعریف کرد که تو خاک گلدون خشک شده خانه یک کاغذ مچاله شده از حروف عجیب غریب و کلمات و کد های نا معلوم پیدا کرده مو به تنم سیخ شد. آب دهنم خشک شد و قلبم درد گرفت.
کاش اینجا کسی بود براش تعریف میکردم.
میگفتم که به این خرافاتها اعتقاد ندارم ولی مگه میشه منکر شد؟
پدرناپدید میشه و مامان شب و روز خون گریه میکنه
خواهرم تو درگیری مقدمات ازدواجش بهم میل میزنه و میگه همه چی تموم شده و نامزدش گفته نه من راضیم نه مادرم برو با کس دیگری خوشبخت شو.
برای من هم حتی فرسخها دور از اون آب و خاک گرفتاری های بزرگی پیش آمده. درست از همون موقع که از پدر دیگر خبری نشد.

دوستی میگفت کوبایی ها وقتی میروند جایی مراقبند که موهایشان جایی نریزد که مبادا کسی مویشان را جادو نکند. کاش در کوبا زندگی میکردم.
فردا باید برم اداره پلیس تا از دست یک شرکت کلاه بردار شکایت کنم ولی نای رفتن نیست. تمام بعد از ظهر را کنار پذیرایی نشسته ام و به دیوارهای خانه خیره شده ام. فکرم کار نمیکند. دلم میخواهد برای عمه روژیکا تعریف کنم اما نمیدونم اینها را چه جوری به سوئدی بگویم که مرا بفهمد.
دوستی سالها پیش میگفت خواندن روزانه سوره جن سحر و جادو را باطل میکند. کاش عمه روژیکا این چیزها را میفهمید.

انگار اضطرابهای قبل عید و خوابهای آشفته ام بی دلیل نبوده.

2007-04-09T13:45:00.000-07:00

بارون که نم میزد دیگه دلم شور این رو نمیزد که موی به زحمت شسوار صاف و مهار شده ام دوباره فر میشه. این بار روسری سرم بود
هر روز یک مدل روسری میپوشیدم. کلیسیون شال و دستمال گردن خودم به اضافه روسری های خواهرم .
خواهرم میگفت روسری خیلی بهت میاد. احساس خوبی بهم دست میداد. احساس میکردم شیک شدم.
از اروپا به تهران میام و خواهرم یادم میندازه که خانم گریمور! قیافه ات مثل مرده ها شده. چرا رنگت پریده؟ یک کم روژ لب بزن. راستی چند وقت بود آرایش نکرده بودم؟
با دوستم کافه کنج یک کافه دنج و دلنشین تو یکی از فرعی های پرت خیابان فلسطین قرار دارم.
قیمت قهوه ها سرسام آوره. قیمت اسپرسو در ایران با اروپا یکی هست اگر بیشتر نباشد. بعضی کیک ها در منو نیست و بعضی دیگر با اسمش فرق میکند.
روبرویم دختری نشسته با موهای به سمت بالا که با مهارت و زیبایی خاصی از زیر روسری بیرون اومده و یا بهتر بگم شالی خوشرنگ به عرض حدودا ده سانتی متر. مانتوی تنگ و کوتاهی که بیشتر به بلوز شبیه هست اندام قشنگش رو فرم داده و رنگ شلوار و کیف و کفش و شال سرش همخونی مناسبی دارند.
صورت فوق العاده قشنگش مثل بوم نقاشی آرایش شده. از آرایش های کت واک. پشت دود سیگار محو شده و من محو تماشا.
دوستم میپرسه کجایی. جواب میدم محو تماشای روبروییم.
میگه نگران نباش یکی دو ماه دیگه از دماغش درمیارن.
همانطور که به حرفهای دوستم گوش میدهم و با تکان دادن سر تاییدش میکنم محو تماشاش میشم.
فکر میکنم تو این چند سالی که من نبودم چند تا اتفاق افتاده . یکی اینکه دخترها خیلی زیبا شدند و خوش اندام. دیگه اینکه آرایش ها بدجوری سبک عربی و هندی گرفته و به غلظتش اضافه شده. قیافه ها عجیب شده اند. مد ایران از کجا پیروی میکنه؟ از کشورهای حاشیه خلیج فارس یا از کانالهای فشن و مدلهای کت واک؟ پس چرا توی شهرهای بزرگ مد مثل پاریس و نیویورک و لندن و میلان این سبک آرایش مو و صورت دیده نمیشه؟

از کافه که بیرون میاییم بارون شدید ترشده و موهای من حسابی فر خوردن. دوستم تذکر میده آرایشت تو بارون داره میریزه. صورتت رو نگیر بالا. قیافه ات عین کتک خورده ها شده
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

2007-04-09T12:55:00.000-07:00

خواب انفجار دیدم.
خواب دیدم پشت خانه ای پناه گرفتم و انفجار بزرگی رخ داد.
از خواب پریدم و از ترس و اضطراب دیگه خوابم نبرد.
صورت و بغض مامان از پشت شیشه های فرودگاه موقع خداحافظی از جلوی چشمام دور نمیشه.
دلم نمیخواست کسی برای خداحافظی فرودگاه بیاد اما مامان اصرار کرد و من نخواستم دلش را بشکونم.
صحنه هایی تو زندگی هست که از ذهن آدم پاک نمیشه
صحنه های دردآورتو ذهن آدم نقش پر رنگ تری میگیره.

2007-04-09T10:24:00.000-07:00

وقتی خلبان اعلام فرود کرد.. درست بیست دقیقه قبل از فرود وقتی اسم فرودگاه مهرآباد رو شنیدم تمام تنم لرزید و اشکم بی اختیار پایین اومد.
گمون میکنم من و بقل دستیم تنها کسانی بودیم که تو اون بویینگ بزرگ هما لام تا کام با کسی صحبت نکردیم. من حتی شمام هم نخوردم چون خواب بودم.
اشکم بند نمیامد. مامور پاس کنترل با شک بهم نگاه میکرد و سوالهای عجیب غریب میپرسید و من هم هم با اشک جواب میدادم.
چمدانهام زود روی ریل اومدن و من هنوز اشکم بند نیامده بود.
مامور گمرک هم که تو دلش لابد به اشکهام خندیده بود با لبخند کریه و خوشمزگی تکراری کفت بگیر ساکت رو اونور نزنی پام رو چلاق کنی و من در جواب بیشتر اشک ریختم.
تو سالن کسی رو ندیدم. موبایلم رو روشن کردم که اس ام اس بدم دستی رفت رو شونه ام.
برادرم بود. لبخند پهن و لپ های توپولش و موهای سیاهش اشکم رو بند آورد.

2007-03-09T18:21:00.000-08:00

احساس سنگینی میکنم
هیجان نیست ... چیزی شبیه نگرانی است.
اتفاقا از پرواز نمیترسم خصوصا اگر ایران ایر باشد...
ساعت سه وسی دقیقه صبح است
پارسال همین موقع ها

2007-02-25T22:34:00.000-08:00

گاهی اوقات در زندگی خیلی پرکارم و اینقدر به خودم فشار میارم که یهو پوووف مثل بادکنک خالی میشم و میافتم زمین.
این دوهفته آینده هم از فشرده ترین و پرکارترین هفته های زندگیم هست. امتحان و یک کار تحقیقی
یک کار تمام وقت و یک کار نیمه وقت
امتحان رانندگی با تمام بدبختیهای زمستونیش
دوهفته دیگه هم عازم سفرم به تمام اینها جمع جور کردن خونه و بستن چمدان هم اضافه میشه.
یعنی دقیقا روز بعد امتحانم مسافرم. خنده دار نیست؟
به اضافه همه اینها باید سه کیلو وزن اضافه کردم که از دستش با ورزش و کم خوری خلاص شم.
خواهرم امسال آخرین عید نوروزش رو با خانواده در ایران میگذرونه و از م خواسته که همه دور هم جمع شیم.
دلم برای چیدن یک هفت سین حسابی و خرید قبل عید و حال هوای بهاری آخرین روزهای اسفند خیلی تنگ شده. چندین ساله که اون احساس قشنگ سال تحویل ایرانی رو نداشتم.

2007-01-31T12:45:00.000-08:00

یک درد مشترکی هست که ما اینوری ها ازش رنج میبریم.
درد هویت
نه ایرانی هستیم نه اینوری.
یک زخم دردناک
مردم دنیا هم با دید و الطافشون و دیدشون از یک کشور عرب عقب مونده مسلمون تروریست و خطر برای دنیا با بمبهاش نمک به زخم میپاشن و زخم میسوزه و کهنه تر میشه و سوزشش هر روز بیشتر

2007-01-20T11:37:00.000-08:00

بالاخره اینچا زمستون شد و دمای هوای عدد صفر رو گذروند.
مامان داره میاد دیدنم. البته تا اومدنش یه ماهی مونده.
کارهای شرکت بهتر پیش میره ولی من هنوز برای رنگ کردن اتاق ها اقدام نکردم. بنده استعداد شدیدی دارم در عقب انداختن کارها.
این هفته هم برای کارم میرم یک شهر دیگه. یک شهری کوچکتر از ولایت گرمسار.
ببینیم تا هفته آینده زنده برمیگرم یا خیر.

2006-11-25T16:02:00.000-08:00

بی خوابی زده به سرم.
ساعت یک نصف شبه و من فردا (امروز؟) یکشنبه باید صبح زود از خونه برم بیرون.
خانه حسابی به هم ریخته است و من برای تمیز کردنش نمیدونم از کجا شروع کنم. ورقه ها لباس ها.. ظرف نشسته... حمام به هم ریخته. کارتون های باز نشده بعد از اساس کشی...
تصمیم گرفتم خودم خونه رو رنگ کنم. روی کاغذ دیواری سبز بد رنگ پذیرایی بتونه و رنگ بزنم. یک دیوار رو کاغذ دیواری نقش دار میکنم و بقیه دیوارها رو سفید. اگه بودجه رسید هال و اتاق خواب رو هم رنگ میکنم. کابینت های آشپزخانه رو هم عوض میکنم و اگه باز هم بودجه رسید کف پوش رو هم تغییر میدم.
یکی از همکارهام بهم یک سری کارگر معرفی کرد برای نقاشی... سرسام آور دستمزد میخواستند. تازه نسبت به قیمت روز بهم تخفیف دادن اما دو دو تا چهارتا کردم دیدم خودم رنگ کنم برام یک پنجم قیمت میافته. اینه که میخوام دست به کار بشم. رنگ رو انتخاب کردم.. مونده کاغذ دیواری که فردا میرم مرکز شهر سراغش.
دیشب بعد از دو ماه رفتم بیرون. عجیب ملت اینجا تو هم میلولن وبا آهنگ ترنس میرقصند. اصلا قرار بود بریم یک کلوب هیپ هاپ آر ان بی.. چجوری از این زیر زمین ترنسی سر دراوردیم رو خودم هم نفهمیدم.
راستی تا یادم نرفته.. شیک ترین پاساژ سوئد.. یعنی دماغ بالاترین ( قابل توجه خوانندگان باکلاس) پاساژ استکهلم که در هم همون محله دماغ بالای سوئد که آدم معروف ها از جمله بچه های با استعداد شاه سوئد وول میخورن.. رو یک امیر اماراتی یک جا خریده..می ببینم که این ملت یخ زده اسکاندیناوی ملک و املاک به اعراب میفروشن و باز هم خاورمیانه رو یک منطقه تروریست بی کلاس بدتربیت بی شعور بی ادب بی خانواده بی همه چیز %^#$*)$#!@+ .... میدونن.
!!!! حالا که اعراب دارن همه کلاستون رو میخرن و میچرخونن

2006-11-22T02:40:00.000-08:00

راستی که خیلی سخته اینجا برای ارضای حس کنجکاوی مردم که میپرسن کجایی هستی سعی کنی تصویر درست تری از ایران نشون بدی.
تصویری که یک تلفیقی از افغانستان و عراق کنونی هست رو اصلاح کنی و نشون بدی.. توضیح بدی که فارس هستی و حتی اگه الان تو ایران بودی علی رغم حجاب اجباری تحصیلاتت شاید از این هم بالاتر بود و مستقل بودی .
بعد فکر میکنم که این تصویر فقط تصویر تهران هست. ایران در اصل کشوری است حومه تهران.

2006-11-18T05:18:00.000-08:00

مالیات پدرم رو دراورد. کمرم رو حسابی خم کرد و حسابی حسابی توی این ورقه ها و پرداختی های شرکت گم گول و گیج و داغون شدم.
از طرفی تقلب در مالیات اینجا جرمش از آدم کشی و تجاوز هم بالاتره.
مامان اصرار میکنه برم ایران برای تعطیلات سال نو. میگم پول سفر ندارم میخنده. فکر میکنه شوخی میکنم.
چرا همه اونهایی که تو ایران زندگی میکنن فکر میکنن ما اینجا تو پول و پله قلط میخوریم؟
حوصله مهمانی بازی ایرانی رو هم ندارم. دل برای برادرم یک ذره شده اما توقع خانواده و فامیل و بی خیال شدن براوردنشون هم بی خیالی و صبر ایوب میخواهد که من در حال حاضر صبرم رو برای چیزهای دیگه احتیاج دارم.
به اندازه کافی سری پیش کلمه بی معرفت رو شنیدم. راستی فکر کردم کلمه بی معرفت در زبان سوئدی معادل نداره.

2006-11-05T04:28:00.000-08:00

مدتهاست که به این نتیجه رسیدم دنیای دیگه ای هم به غیر از این اینترنت وجود داره. همون دنیای واقعی روزمره. کمتر میرم سراغ وبلاگ ها. وبلاگ خودم رو هم نه آپدیت میکنم نه نگاهی بهش میاندازم.
حقیقت اینه که توی این اینترنت چیزهای مفید دیگه ای هم پیدا میشه. وبلاگ برای من اتصالی به وطن و زبان مادریم بود و دوستیهای با ارزشی رو بهم داد که از هیچ چیزی برای نگه داشتنش دریغ نمیکنم.
سایتم رو به زودی راه میاندازم. سالن هم تعمیراتش تموم شد و قشنگ تر از هر استودیو یا سالن دیگه ای شده. فقط گاهی اوقات نبود کمی از آهنگ های بودا بار در فضای سالن احساس میشه که خوب کاریش نمیشه کرد. چند نفر از نسل های مختلف با سلیقه های مختلف کار میکنند و سلیقه موسیقی شان متفاوت هست.
همه چی آنقدر زود میگذره که به پای گذر زمان نمیرسم. اصلا انگار زمان مسابقه گذاشته باهام. چشم به هم بگذارم کریسمس رسیده و سال تموم شده.
هنوز هم وقتی تلفن میکنم ایران و گاهی با خاله ها صحبت میکنم و مامان.. یک چیزهایی واسه اعصاب خورد کردن وجود داره. زدم به رگ بی خیالی و تو یک دنیای دیگه سیر میکنم.
از همون دنیا ها که به برداشت دوست و فامیل تو ایران من رو از وقتی پام به اروپا رسید عوض کرده.

2006-09-16T02:41:00.000-07:00

ازم پرسید اپرا دست داری؟
کمی فکر کردم... تابحال زیاد بهش فکر نکرده بودم. حتی اون موقع که برای کاروزی به تاتر اسکار رفتیم و بازیگر ها رو گریم کردیم هم فکر نکرده بودم. اون موقع بیشتر به لباسهای بازیگران و سبک آرایش قرن هفدم فکر میکردم تا به خود اپرایی که قرار بود اجرا بشه..
بعد پرسید: میدونی آدمها یا اپرا دوست دارند یا ندارند نمیشه بی احساس یا نظر باشی نسبت بهش.
جواب دادم: نه دوست ندارم
گفت: ای بی سلیقه. میدونی اپرا چیه اصلا؟ چرا دوست نداری؟ حتما افتخاری و سه تار دوست داری.

نه اتفاقا افتخاری هم دوست ندارم ولی نمیتونم به زور اپرا دوست بشم چون من یه موجود فوق العاده بی پرستیژ و بی فرهنگم.

2006-09-13T10:34:00.000-07:00

آفساید رو در سینما دیدم.
بغض دوباره گلوم رو گرفته.
بین خاطرات دوران دبیرستان و اصرار برای دیدن بازی های ملی و استقبال از بازیکن ها و هیجان نورنبرگ و بازی ایران مکزیک گم هستم.
بغض گلوم رو بیشتر فشار میده وقتی یادم میاد چه جوری شهر پر از مکزیکی بود و تک و توک ایرانی میدیدیم و فریاد میزدیم ایراااااان.
پرچم ایران روی سرم گرفته بودم و مسیر طولانی رو پیاده رفتیم. بچه ها فریاد میزدن ایران چکارش میکنه و ما هم جواب میدادیم. گاهی ماشینی هموطن رد میشد و بوق میزد و ما هم خوشحال فریاد میزدیم و پرچم تکون میدادیم....
یاد مصاحبه هایی میافتم که ازم شد. داخل محوطه فن کلاب قبل از شروع بازی.. همه انگشت میگذاشتن روی ممنوع بودن حضور زنان در استادیوم در ایران و یا حذف ایران از جام جهانی به خاطر اظهار نظرات رئیس جمهور گرامی درباره اسرائیل.
یاد لحظه ای میافتم که خبرنگار یکی از خبرگذاری های انگلیس ازم پرسید نظرت راجع به ممنوعیت حضور زنان در ایران چیه و چه احساسی داری از اینکه اینجا در آلمان میتونی کشورت ور تشویق کنی. و من که لحظه ای فکر کردم و گفتم اومدم کشورم رو تشویق کنم و فقط به پیروزی فکر میکنم
واقعا چه احساسی داشتم؟ کی میفهمه من چه احساسی داشتم؟ برای اونها چه فرقی مکنه که ما چه احساسی داریم؟
بغض بدجوری گلوم رو فشار میده.

2006-09-13T04:06:00.000-07:00

این پست رو با کمک سایت رایتلی مینویسم. یک برنامه ادیت آنلاین هست که مثل ''وُرد'' کار میکنه با این حسن که شما از هر جای دنیا که به اینترنت وصل شید میتونید به نوشته ها و ذخایرتون دسترسی داشته باشید. یک دگمه هم داره که میشه مستقیم از آنجا پست های وبلاگ رو فرستاد و به روز کرد. کلیک کردنش ضرر نداره(پورسانت معرفی فراموش نشه.) .

نمردیم و دو روز به همراه اِیجنت در یک قصر واقعی زندگی کردیم. گذشته از تمام جاذبه های این کاخ هنوز مزه غذاها و دسر ها زیر دهنم مونده.

از فردا به مدت دو هفته به طور کامل تمام کربو هیدراتهای غذایی رو حذف میکنم. بعد دو روزفقط کربوهیدرات میخورم. نه باور کنید دیوانه نشدم دارم خودم رو برای یک مسابقه آماده میکنم.

به این طریق که تمامی ذخیره انرژی بدنم رو خالی میکنم و دو روز قبل از مسابقه فقط کربوهیدرات میخورم. یعنی در واقع دوپینگ مجاز میکنم.

در مورد مسابقه هم بعدا مینویسم. فعلا انگشست شصت راستتون رو برای موفقیتم بالا ببیرید.

2006-08-31T11:56:00.000-07:00

دوست خوبی که در شهر کوچکی در نزديکی استکهلم زندگی ميکنه برای انجام کار اومد استکهلم. ديداری تازه کرديم چای نوشيديم و گپی زديم.
برنامه سفرش رو تغيير داده بود که برای قبل از ساعت هشت شب خانه باشه. پرسيدم چرا؟ گفت که ميخواد به اولين قسمت سريال نرگس که از جام جم پخش ميشه برسه.
هموطن هايی ازکه سريال نرگس و زير سوال رفتن شعور مردم گله ميکنيد! راستش برای من زياد عجيب نيست اين موضوع همه جايی هست.
يک نگاه کوچکی که به همين کانالهای سراسری سوئد ميندازم, ميبينم پر است از اين سريالها مستند ها و مسابقه های چرند. سريالهای خانوادگی که اگه ببنيد ديگه شعورتون که هيچ شرف و عقل و هوشتون هم ميره زير سوال.
به طور مثال سريال روزهای زندگی که سالهای سال هر روز کمی عقب تر از امريکا در خيلی کشورها من جمله سوئد پخش ميشه. سالهای سال هست که در اين سريال اتفاقات عجيب و غريب ميافته .. همه به هم يا نظر دارند و يا با هم رابطه داشتند. ناممکنها ممکن هست و زندگی ديگه گوشت کوبيده تر در قالب يک داستان نميشه به خورد ببينده ها داد.
یک سری برنامه های هست که دیگه فریاد از نهاد بلند میکنه. نمونه اش برنامه بیگ برادر. یک سری جوان بیکار میرن توی یک خانه یه مدتی اونجا هستن و زندی میکنن. تمام خانه هم به دوربین مدار بسته مجهزه. همه فعالبت ها از جمله فعالبتهای جنسی این آدمهای بیکار با هم از تلوزیون پخش میشه. مردم بیکار هم میشینن و به س.ک.سی ترین و باحالترین این جوانان *با* حال رای میدن و برنده یک جایزه میلیونی به جیب میزنه و مردم همه در موردش حرف میزنند و عکسش در تمام روزنامه ها پیدا میشه و به این ترتیب آدم معروف های سوئد هر سال از این طریق چند تایی بهشون اضافه میشه.
مطبوعات رو که دیگه صحبتش رو نکنید. اگه به یک روزنامه فروشی سری بزنید. مجله ها رو میتونید به دو دسته تقسیم کنید. مجله های زنانه که چیزی جز روش های لاغری و کیف و کفش و لباس و مسائل جنسی است یا مجله های مردانه که البته در مورد همه چیز
هست جز این چیزهایی که در مجله های زنانه پیدا میشه. و اگه جدا قصد مطالعه يک مجله درست و حسابی باشيد انتخاب سختی ميشه.
بله اينجا اروپاست. اينجا سوئد هست. مردم سوئد يکی از پرمطالعه ترين مردم جهانند.

نرگس هم با تمامی توصيفات يک سری آدم بيکار بی هدف رو شبی چهل دقيقه سرگرم کرده. سرگرميه ديگه. کفيتش مهم نيست. کميتش مهمه.
راه دور نمیرم. میرم به منزل یکی از همین اقوام دور که در شهرستان سکونت دارند. حدس میزنم که مادر و دختر خانواده بدجور هر شب مشتاقانه پای این سریال میشینن. باور کنید تنها سرگرمی اونها این سریال های تلوزیونی و نقد و برسی اش هست. نه پارک میتونن برن و نه سینما. مهمانی هم زیاد نمیرند. اینترنت هم ندارند. کافی شاپ و با دوستان بیرون رفتن و میتینگ داشتن هم خبری نیست. تو گرمای تابستون وبعد از ظهرهای بلند و بیکاری این فصل تو خانه بیشتر از گلدوزی و گلسازی کار دیگری نمیشود در شهرستان کوچک آنها کرد. خانواده هم (مثل اکثریت مردم شهرستانهای دیگه) کمی سنتی و مذهبی هستند. ميتونم تصور کنم که در اونها چه اشتياقی هر شب برای ديدن اين سريال هست.
چرا گاهی فرموش ميکنيم که ما همه مردم ايران نيستيم و همه مردم ايران ما نيستند؟

اما تو اين فکرم که اين دوست تحصيل کرده روشن فکر من مجذوب چی داستان نرگس شده؟

2006-08-29T04:28:00.000-07:00

چند شبه که ديگه شبها خانه خودم ميخوابم. با تنهاييم و کابوس های شبانه کمی کنار اومدم.
سعی ميکنم مثل گذشته صبحها ساعت شش از خواب بلند شم و تلوزيون رو روشن کنم و بزارم رو کانال یک برنامه صبح بخير سوئد. چای دم کنم و آماده بشم برای رفتن به سر کار.
عصر ها اگه وقت و انرژی بود با دوستم برويم قدم زدن.
سعی ميکنم دلم رو خوش کنم به روزمرگی ها. به اتفاقات کوچک روزانه. به اخبار خوندن و چرخ دور زدن در اينترنت.
چه درست گفتن که بسیار سفر بايد تا پخته شود خامي. من هنوز جا دارم تا پخته بشم اما ديگه مثل سابق خامی نيستم تا نشه بهش دندون زد.
فهميدم که آسمان همه جا آبی است اما آسمان سوئد آبیش صاف تر و امن تره.
فهميدم مردم همه جای دنيا يک شکلند اما بعضی ها شکل هاشون پيچيده تره.

2006-08-18T13:25:00.000-07:00

فکر ميکردم چقدر سخته اجرای تصميماتم. که چقدر گوسفندم و چقدر کرم دارم.
چقدر بی هدف شدم و چقدر از تنهايی خسته ام. آروم و قرار ندارم و تعادل ندارم.
يک رو تصميم ميگيرم کاری رو انجام بدم و روز بعد نظرم عوض ميشه.
کارهام رو به آينده محول ميکنم. درست و حسابی کار نميکنم و فکرم آزاد نيست.
ميترسم از اينکه کاری رو بکنم که صحيح نيست. سر اون زن مستقل محکم استوار چی اومده؟

2006-08-07T12:08:00.000-07:00

مردانه اش اينطوريه که امشب و فردا شب و هر شب برم بيرون و بی خيال ماجرا.. همه چي رو از ذهنم حذف کنم. این نشد یکی دیگه. مهم نیست.
زنانه اش اينطوريه که شب و روز با خاطراتم زندگی کنم و هر لحظه روزهای خوب و بد گذشته جلوی چشمم باشه و با گريه خودم رو آروم کنم.چرا اينطور شد و اگه اينجوری نشده بود و...
نمیدونم زنانه ام يا مردانه! ميخوام يک مسافرت برم و به خانه ام فکر کنم. کاتالوک تزيين داخلی ورق ميزنم و تو فکر محل کار جديدم هستم. تو اين موقعيت فقط نمی خواهم و نمی تونم تنها باشم.از تنها بودن و فکر کردن به گذشته وحشت دارم درد تنهايی غربت رو چه کنم؟

2006-08-03T07:41:00.000-07:00

حالا که يک هفته گذشته احساس ميکنم شوکش بهم وارد شده. يک حالت عجيب. شايد شروع افسردگی.
خوشحالم که لااقل تابستونه. اگه زمستون بود لابد کارم دوباره به جاهای باريک ميکشيد. وقتی ميگم زمستون بايد تصور کنيد يک سرمای استخوان سوز و تاريکی دايم.
دوستان خوبم دورو برم هستند و مايه دلگرميه. اما من خودم آدمی هستم که در رفت و آمد با دوستام حد رو نگه ميدارم. از طرفی همه متاهل هستند و من بينشون مجرد. اگر ايران بودم لااقل اينجور مواقع با خواهرم عصر ها بيرون ميرفتيم و قدم ميزديم و بستنی عصر تابستونی ميخورديم.
محل کارم رو عوض کردم و از اين به بعد با آدهمای دماغ بالايی سر و کار دارم. آدمهای از خود مشتکری که تصور ميکنند دنيا برای اونها ساخته شده. در سالن جديدی که ميخواهم کار کنم اقوام شاه و درباری ها رفت و آمد دارند.
خانه ام رو يک ماه ديگه از مستاجر پس ميگيرم. الان موقت پيش يکی از دوستان هستم. خدايا چقدر سخته برام مهمان بودن. از احساس سرباری متنفرم.
وقتی برگشتم خانه دوباره ميخواهم رنگ و نقاشی و تزيين رو از سر بگيرم. به خانه ام و مهمتر از همه به خودم فکر کنم.

2006-07-15T15:54:00.000-07:00

گاهی اوقات میدونی اشتباه میکنی ولی به راهت ادامه میدی و حتی نمیخواهی برای چند لحظه ای با خودت رو راست باشی و به اشتباهت فکر کنی.
گاهی اوقات میدونی اشتباه میکنی ولی نای اصلاحش رو نداری یا دوست داری به اشتباهت ادامه بدی به امید اینکه شاید اشتباه نکرده باشی.
گاهی مطمئنی که کار و راهت اشتباه ست و قصد تغییر مسیر داری اما راه دشواری رو در پیش داری.
تغییرات زیادی در زندگی ام ایجاد شده اما حس میکنم جلوی ضرر رو از هر جا گرفت منافع هست. این وقتم هست که اگه بره دیگه بدستم برنمی گرده.
من قصد جبران اشتباهاتم رو دارم. میدونم خیلی سخته ولی باید درست تصمیم بگیرم و به اشتباهاتم خاتمه بدم.
شصت دست راستتون رو به علامت موفقیت برام بالا بگیرید.

2006-07-10T02:30:00.000-07:00

این چند تا پست آخر بدجوری موضوع بحث محفل دوستان و آشنایان شد. پاکشون کردم

2006-06-24T14:34:00.000-07:00

خیلی تلاش میکنم که طرف سیگار نرم.. اما نمیشه. به نیکوتین احتیاج دارم

2006-06-22T09:09:00.000-07:00

برگشتم استکهلم سر کارم. تنها و خسته. همخونه ام یک هفته بیشتر از من منزل خواهرش در اسپانیا موند.
فرصت نشد از بازی ايران و مکزيک و مسافرتمون به آلمان بنويسم.
فرصت نشد از ديدن بازی ايران و پرتغال در اسپانيا بنويسم.
فرصت نشد از تجربه ها و افکار شلوغم بنويسم.
فرصت نشد از تنهایی ام در شهر جدید و بین دوستان جدید بنویسم.
فرصت نشد از فاميل جديدم بنويسم.
اميدوارم فقط به خودسانسوری مبتلا نشده باشم.

2006-04-16T11:04:00.000-07:00

رسيدم خانه. با دنيای کار. با يک دنيا خاطره که تو چمدون لابلای سوغاتی ها و وسايل هام قايمشون کردم.
اين بار مثل سابق دلتنگ نيستم. فقط حال عجيبی دارم. از شروع و ادامه يک رابطه نو.

2006-03-25T10:10:00.000-08:00

ای الیاالناس فیلتر خفم کرد.

2006-03-21T17:50:00.000-08:00

ساعت سه صبح به وقت استکهلم هست و من یک ساعت دیگر راهی فرودگاه آرلاندا به مقصد پاریس هستم.
پدر منا من رو تا فرودگاه میرسونه. پدر و مادر منا برای من فرشته و جواهر هستند. از منزل ما تا منزل منا یعنی کوچه بعدی سی ثانیه راه هست. سال تحویل رو در حال خوردن به قول منا ماهی پلو و سبزی گذروندیم. تلفن بود که زنگ میخورد از موبایل من تا موبایل منا و تلفن خانه شان. اصلا نفهمیدیم چی خوردیم. ولی شاد بودیم و دور هم و این برای من خیلی مهم بود.
من به خانواده ام غیر از برادر کوچکم نگفتم که راهی ایران هستم. اینبار حسابی میخواهم غاقل گیرشان کنم. برادرم میاد فرودگاه دنبالم. قرار داریم که من پشت در بایستم و تفن بزنم و به مامان بگم چشمهات رو ببند و در رو باز کن.
مامان برام دو تا سبزی عید درست کرده و خواهرم برام تخم مرغ رنگ کرده.
پدر منا به ما یک ده کرونی عیدی داد . من به دست اعتقاد دارم. میدونم که دست پدر منا خیلی خوبه. ده تومانی رو میخوام بزارم توی گاو صندوق دفتر.
فردا چهار ساعت در پاریس توقف دارم و بعد به سمت تهران حرکت میکنم. یک جدول گرفتم که بیکار نباشم. البته اگه چرت نزنم.
تا پست بعدی در تهران!!! خوش باشید

2006-03-20T22:55:00.000-08:00

سال نوتون مبارک!
اینجا تبریک سال نومیلادی روتا قبل از تحویل سال بهم میگن بقیه اش رو آرزوی ادامه ای خوش میکنن.
اما ما ایرانی ها گاهی تا ماه اردیبهشت هم به هم تبریک سال نو میگیم.
چند سال پیش که ده اول محرم در هفته اول عید افتاده بود به یکی از آشناهای مذهبی سال نو رو تبریک گفتم. ایشون هم با صدای غمگین و با شکسته نفسی به سبک اسلامی جواب داد : لعنت بر یزید

2006-03-20T05:10:00.000-08:00

شما هم معتقدید که هر روز یک هدیه است. برای من هر صبح یک هدیه است. یک هدیه بعد از تاریکی شب.
تعطیلات آخر هفته گوتنبرگ بودم. کنسرت اندی. البته من که زیاد اهل کنسرت رفتن نیستم اما اینبار برای من فقط در کنار دوستان بودن مهم بود. امشب هم برای سال تحویل مادر دوستم دعوتم کرده. نمیخواستم قبول کنم چون بعد از دو سه روز پر خوری میخواستم کمی کم خوری کنم اما نشد. قبول کردم. هم من تنها بودم و هم اونها.
امروز صبح با گلو درد از خواب بیدار شدم و خانه موندم. هزارتا کار دارم اما حس بیرون رفتن رو ندارم. پس فردا پرواز دارم. هنوز چمدونم رو هم نبستم.
اصلا حس هیچ کاری رو ندارم. هوا آفتابی است و بوی بهار از لابلای برف ها بلند شده.

2006-03-15T07:11:00.000-08:00

صبح در آشپزخانه کنار پنجره لیوان چلی به دست نشسته بودم و بارش برف را نگاه ميکردم.
به يک سال خورشيدی گذشته فکر ميکردم. به سال تحويل پارسال که در پاريس بودم. به مهمانی رستوران ايرانی شامپ اليزه.
به هوای گرم و دل انگيز بهاری نورماندی و آب آبی اقيانوس اطلس. به سوپهای دريايی و خانه های رويايی و شيرنی های کوچک محلی.
امسال هم قسمت نشد سال تحويل در خانه مادری ام باشم. مامان برام سبزه کنار گذاشته. در دلم به کار و مشغله های روزمره فحش ميدهم که من رو از تحويل سال در وطن بازداشت. اما بعد به خود ميگويم اگر کارم نبود نمی توانستم اينقدر مسافرت بروم.
سعی ميکنم در ذهنم به تک تک تحويل سال های اخير فکر کنم. ياد آن سالی ميافتم که پدرم تصادف کرده بود و من در دنياي کودکی خودم خوشحال از عيدی های زيادی که گرفتم. به سفره های هفت سينی که با خواهرم ميچيديم و مادرم با بی سليقگی هميشه دکورش را بهم ميزد.
به ياد اشکهای ماردم در سال تحويل که دلتنگی پدرش را ميکرد. حتما امسال هم از دوری من ميگريد. مثل سالهای گذشته. اگر امسال ميتوانستم آنجا باشم ديگر گريه ای در کار نمی بود.
صحنه ها از جلوی چشمم رد ميشوند و اشکم سرازير ميشود. منی که ميخواهم از ريختن اشکهای مامان جلوگيری کنم.

2006-03-12T15:20:00.000-08:00

نمیدونم چرا حالا که همه چی درست شده دیگه هیجانی برای رفتن به خانه مادری ندارم. بوی عید رو توی سرمای زیر صفر و باد و بوران اینجا حس نمیکنم

2006-03-01T03:47:00.000-08:00

ديروز مامان رو فرستادم بره اداره گذرنامه سوال کنه که ممنوع الخروجم يا نه.
مامان که چيزی نگفت اما خواهرم برام تعريف کرده که جواب که بهش ندادن هیچ حسابی بهش بی احترامی کردن.
مردک سرهنگ نيروی افتضاحی با بی شرمی تمام به مادرم گفته: برو بينم خانم حال داری. برو بزار باد بياد.
مامان هم از بی پناهی و بی احترامی که بهش شده نشسته روی پله های گذرنامه زار زار گریه کرده.
مامان فکر میکنه من اگه بیام ایران کارم تمومه.
میدونید حتی اگه من ممنوع الخروج هم باشم گریه نداره. اما میفهمم که وقتی تو جمعیت توی یک موسسه دولتی بعد از سه ساعت در صف ایستادن به یک شخصی در سن مادرم توهین باشه خیلی درد داره.
خیلی. قلبم به درد اومد.لعنت بر اون خاک مادری رفته بر باد.

2006-02-28T22:52:00.000-08:00

یک جوری برف میاد انگاری این زمستون سخت نمیخواد دل بکنه از اینجا.
گوله گوله با شدت خیلی زیادی برف میباره.
اولین تبلیغ من امروز میاد رو صفحه بزرگترین روزنامه اینجا. من کماکان هیجان و اضطراب دارم.
باید یک آمار مفصل از نتیجه تبلیغ امروزم بگیرم.
ساعت هشت صبح هست. این یک لیوان چای رو که بزنم باید بدوم سمت ایستگاه قطار

2006-02-28T11:57:00.000-08:00

یک روز سرد اسفند ماه چی بیشتر از نشستن در یک کافه و خوردن شیرینی خامه ای با قهوه لاته مزه میده؟

2006-02-26T01:01:00.000-08:00

منتظر زنگ تلفن هستم. یک تلفن خیلی مهم. موسیقی *هوس دیپ گوش میدم و چای و خرما میخورم.
نمیدونم چرا اینقدر زنهای حامله رو دوست دارم. زنهای حامله اینجا رو که فقط از کل بدنشون شکمشون بزرگ میشه و شکمشون رو زیر لباسهای گله گشاد پنهان نمیکنند بلکه برجستگی شکمشون رو با لباسهای تنگ بیشتر هم نشون میدن. به نظر من زیبایی شکم برجسته یک زن ناحامله با هیچ چیز دیگری قابل مقایسه نیست.
جمعه یک مشتری داشتم که سفارش بزرگی داد. از همون لحظه اول ازش خوشم اومد. نه بخاطر اینکه حامله بود . مهربونی خاصی تو چشمهاش بود. لبخند از لبهاش نمیرفت. بعد از اینکه قبض ها رو نوشتم دعوتش کردم به یک لیوان چای. نشستیم و گپ زدیم.
همون شب مهمونی تولد سی سالگی دوستش بود. دعوتش کردم به آرایش و با کمال میل قبول کرد.
چقدر خوشحال و راضی بود و من چقدر از خوشحالی اون خوشحال شدم.
این شادی ها دلخوشیهای کوچک ولی پر اهمیت زندگی من هستند.
تلفن زنگ نزد و من همچنان غرق در *هوس دیپ هستم و میرم تا چای دیگری بریزم.

-----------------------------------------------------------------

House Deep *

2006-02-26T00:29:00.000-08:00

دیروز در کاخ درباری استکهلم فشن شو بود. من هم دعوت بودم.
برنامه معرفی این مارک آرایشی بود که اسمش هم الحق روشه.
وقتی ادی ترینر اسکاندیناوی رو معرفی کرد استاد خودم رو در صحنه دیدم. سورپرایز جالبی بود.

دوباره مسافر شدم و هیجان همیشگی اومده سراغم. غیر از اون همه چیز روال عادی خوش رو داره.
برای یک ماهی باید کارم رو بسپارم به کسی دیگه. انگار دارن من رو از بچم جدا میکنن. خیلی برام سخته.

2006-02-24T05:25:00.000-08:00

همه از بلاگ اسپات ترقی میکنن دات کام میشن. من از دات کام دوباره برگشتم به بلاپ اسپات.
یواشکی نوشتن هم مزه ای داره.